Een kus op straat is in Nederland nog steeds een statement. We noemen onszelf een veilige haven, maar voor veel koppels is de werkelijkheid een constante risicoanalyse.

De campagne hashtag#iedereenmagzoenen laat zien wat we vaak niet willen zien: de onzichtbare grens tussen samen mogen zijn en durf moeten hebben om het te tonen.

Omar, die Syrië ontvluchtte voor de vrijheid en veiligheid, maar in Amsterdam tegen een vuist aanliep. Mira en Eline, die precies weten op welke straathoek ze elkaars hand los moeten laten. Het is een interne GPS die nooit uitgaat. Noah die altijd de vraag krijgt maar ben je nu een jongen of een meisje en Coby en Ruth die in hun meer dan 30 jarige relatie veel beweging, verbetering en veranderingen hebben meegemaakt.

Het gaat niet meer over hokjes of labels. Het gaat over de weigering om jezelf niet te mogen zijn. Voor deze koppels is die ene zoen niet alleen een romantisch gebaar, het is een claim op de publieke ruimte op hun eigen kracht en samenzijn.

We zijn er pas als die kus geen moed meer vereist, maar gewoon is wat het hoort te zijn: Liefde. Zonder om te kijken.
Back to Top