Een aantal jaren geleden overleed ons hondje Steve plotseling. Door de manier waarop mijn echtgenoot dit verlies beleefde, zag ik hoe weinig ruimte er is om rouw om een dier openlijk te delen. Die ervaring vormde de basis voor mijn werk: om te laten zien dat rouw echt is. Eerlijk, rauw en even waar als elk ander rouwproces, het legt de kwetsbare kracht van verbinding met onze dieren bloot.
Deze serie gaat over het afscheid tussen mens en paard, een moment dat vaak onzichtbaar blijft. Met aandacht en openheid toont het de gelaagdheid van rouw: verdriet, zachtheid, persoonlijk, maar ook gedeeld binnen een gemeenschap van mensen en dieren. Toen mijn bijrijdpaard Thun(der) moest worden ingeslapen, besloot ik het afscheid van zijn eigenaar Sandra vast te leggen. Hun band was opgebouwd uit vertrouwen, uitdaging, compassie en zorg. Een relatie die even krachtig als kwetsbaar was. De beelden tonen de werkelijkheid van hoe er hier afscheid genomen word van een geliefd paard. Van een weiland vol mensen tot de stilde die daarop volgt: het aanraken, het achterblijven, het bewaren van de staart.
Deze serie gaat over het afscheid tussen mens en paard, een moment dat vaak onzichtbaar blijft. Met aandacht en openheid toont het de gelaagdheid van rouw: verdriet, zachtheid, persoonlijk, maar ook gedeeld binnen een gemeenschap van mensen en dieren. Toen mijn bijrijdpaard Thun(der) moest worden ingeslapen, besloot ik het afscheid van zijn eigenaar Sandra vast te leggen. Hun band was opgebouwd uit vertrouwen, uitdaging, compassie en zorg. Een relatie die even krachtig als kwetsbaar was. De beelden tonen de werkelijkheid van hoe er hier afscheid genomen word van een geliefd paard. Van een weiland vol mensen tot de stilde die daarop volgt: het aanraken, het achterblijven, het bewaren van de staart.
